فقیر شیرازی

فقیر در استهبان فارس زاده شد و فرزند میرزا محمدباقر واعظ اصطهباناتی بود. او در مسجد نو، بزرگ‌ترین مسجد شیراز، به وعظ و خطابه می‌پرداخت و همزمان به زراعت نیز اشتغال داشت. آثار او مضمونی عرفانی، اخلاقی و حکمی دارند؛ از جمله می‌توان به خانقاه و خرابات، سروده به پیروی از بوستان و گلستان سعدی، اشاره کرد. او را می‌توان ادامه‌دهنده سنت شعر تعلیمی و اخلاقی سعدی در دوره قاجار دانست.